Jacobskruiskruid: bladeren en tweejarige

Rozet door E. van der Meijden
Rozet door E. van der Meijden

Jacobskruiskruid is een ‘tweejarige’ plant. Tweejarigen hebben tenminste twee jaar nodig om slechts eenmaal te bloeien. Dus zij kunnen zich maar eenmaal in hun leven voortplanten. Alle energie gaat in het tweede jaar naar de zaadproductie. Hierna gaan zij dood.

In hun gehele eerste jaar maken ze een rozet van bladeren. In hun tweede jaar vormen ze lange bloeistengels vlak voor de bloei.  

Bladerenzorgen voor suikers door zonlicht op te vangen (fotosynthese). Het bladrozet zorgt zo in het eerste jaar voor een energiespaarpot. In het tweede jaar wordt deze gebruikt om zoveel mogelijk bloemen en zaden te produceren. De bloemen zijn felgeel gekleurd om veel bestuivers aan te trekken. Bladeren moeten elkaar niet in de schaduw zetten. De bladeren van het bladrozet hebben een andere vorm dan de bladeren aan de bloeistengel in het tweede jaar.

Overal zijn nu de bloeistengels van Jacobskruiskruid te zien. Zie ook het artikel over jacobskruiskruid in DUIN.

Gerelateerde berichten

In het gestaag afbrokkelende kabinet Schoof was Minister Wiersma van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur één van de grootste brokkenpiloten. Na eindeloos vertragen kwam ze in de zomer eindelijk met een spoedwet. Doel: de verplichtingen voor boeren om de ammoniakuitstoot te verminderen zo klein mogelijk maken.
Het gewone sneeuwklokje heeft op drie bloemblaadjes een groen vlekje. Ook “dubbele” bloemen met heel veel bloemblaadjes komen voor. Wetenschappers noemen het sneeuwklokje Galanthus nivalis. Gala-anthusbetekent melk-bloem. Het heeft dus niets met “galant” te maken, hoewel hij heel hoffelijk in menig Haarlems hofje huist. Nivalis betekent sneeuw. Er bestaan tientallen verwante soorten. Behalve het sneeuwklokje heb je ook nog het lente- en het zomerklokje, ook wit met groene vlekken. Tegenwoordig heb je nauwelijks sneeuw. Zou het wat zijn om het sneeuwklokje daarom voortaan winterklokje te noemen, ook naar het seizoen?
Afgelopen zomer nam de demissionaire minister voor Klimaat en Groene Groei Sophie Hermans een belabberd besluit over de aanlanding van energie van boven de Waddeneilanden. Zij koos ondanks verzet uit vele hoeken voor het aanleggen van een kabel onder de oostpunt van Schiermonnikoog en het Wad door.