Twee jaar geleden begon documentair fotograaf Esther Hessing met beeldend kunstenaar Annemieke Fierinck aan het maken van een boek over de Noordzeekust. Sindsdien trekken zij er regelmatig samen op uit in de duinen van Nederland. Esther vertelt: “We willen ons eigen plezier in de duinen overbrengen in de hoop dat we anderen ook enthousiast kunnen maken. We hopen dat mensen dan anders naar die gebieden gaan kijken.”
Esther en Annemieke groeiden allebei op in Den Haag, vlakbij de duinen. “Wij waren geïnteresseerd in wat er nu eigenlijk allemaal in die duinen gebeurt”, zegt Esther. “Daarom hebben we besloten om door de duinengebieden langs de Nederlandse Noordzeekust te gaan wandelen. We ervaren nu dat elk duingebied helemaal anders is.”
Esther Hessing heeft de deeltijdopleiding fotografie aan de Fotoacademie afgerond. Sindsdien werkt zij als documentair fotograaf en doet zij daarnaast commerciële opdrachten voor zorginstellingen zoals ziekenhuizen en GGZ-instellingen. Die opdrachten liepen flink terug in de coronatijd, want de zorginstellingen waren allemaal overbelast en er mochten zo min mogelijk personen van buiten naar binnen komen. En dus had Esther tijd om zich vol overgave te storten op de duinen.
Meer de liefde dan kennis
Zijn wij door de stijgende zeespiegel op termijn nog wel veilig aan de kust? Moeten we in de toekomst misschien naar het oosten verhuizen? Hoe zit het met de biodiversiteit in de duinen en waarom sterven er zoveel konijnen? Dat waren de vragen die hen bezighielden toen zij twee jaar geleden begonnen aan hun boekproject.
Toch wordt het helemaal geen somber boek, zegt Esther: “We willen ons absoluut niet richten op het negatieve. We zijn juist erg verbaasd over hoeveel mooie projecten er zijn en hoe goed het op veel plekken gaat. We willen niet zozeer kennis overbrengen maar meer de liefde die wij voelen voor de duinen. We laten ons leiden door onze verwondering.”
Gemis aan duiding
Omdat Annemieke en Esther allebei geen biologen of ecologen zijn, kregen zij tijdens hun wandelingen regelmatig het gevoel dat zij behoefte hadden aan duiding bij wat zij zagen. “Waar kijk ik nu eigenlijk naar?” Op internet vond Esther Stichting Duinbehoud. Op de website las zij dat Stichting Duinbehoud in elk gebied een duinconsulent heeft. “Ik heb contact opgenomen met een aantal van hen met de vraag of wij een keer zouden mogen meewandelen. Om zo meer achtergrond te krijgen bij wat wij allemaal zien in die duinen.”
Daar werd enthousiast op gereageerd en zo gingen zij overal op stap met mensen die hun kennis wilden delen. Ze begonnen bij de strandbroederhoeders in Zeeland, hebben bijvoorbeeld met iemand van Dunea in Meijendel gewandeld en gingen op stap met de duinconsulent in Katwijk en op de Langevelderslag. Ook zijn ze op Texel geweest.
Mosjes
“We wandelen langs de hele Noordzeekust, tussen de noordkant van de Wadden helemaal tot aan het zuidelijkste puntje van Zeeland. Soms kom je op een plek en dan denk je in eerste instantie: ‘Hier is niet zoveel te zien.’ Maar het blijft ons iedere keer weer verbazen als we merken dat elke plek zijn eigen bijzondere dingen heeft.”
Lachend zegt Esther: “We hadden nooit van tevoren gedacht dat we zo gegrepen zouden worden door mosjes. We kwamen erachter hoeveel verschillende soorten er zijn. Dan gingen we drie uur lang op pad en legden we nog geen kilometer af. Overal zakten we op onze knieën op de grond om met onze determineer-app te kijken welk fantastisch mosje we nu weer ontdekt hadden. Dat was vrij in het begin van het project. Daar zijn we weken mee bezig geweest.”
Iets terug doen
“Ik heb voor ons project veel gebruik gemaakt van de duinconsulenten en heb veel plezier gehad van hun kennis. Daarom wilde ik wat terug doen voor Stichting Duinbehoud. Ik zag toen een vacature op de site en heb mij aangemeld als vrijwilliger op kantoor. Inmiddels is dat werk wat structureler en is het een betaalde baan geworden. Ik vind het heel leuk en steek er ook nog eens veel van op. Zo snijdt het mes aan twee kanten en worden we er allebei wijzer van.”
Geen standaard fotografieboek
“We willen wegblijven bij de standaard fotografieboeken van de duinen. Wat wij doen is meer een kunstproject. Ik fotografeer vooral op afstand en probeer met een hele weidse blik in mijn foto’s context te geven aan waar je bent. Ik ben niet iemand die inzoomt op een bloemetje of zo. Dat doet Annemieke in haar werk wel. Zij maakt tekeningen en aquarellen met dieren en bloemen. Zo proberen wij die twee in elkaar over te laten lopen, aangevuld met historisch materiaal. Met mijn fotografie, haar tekeningen en oude beelden proberen we er één geheel van te maken. We hopen dat het boek eind dit jaar klaar is en dat het dan met kerstmis bij de liefhebbers onder de boom kan liggen.”
