Stichting Duinbehoud heeft bezwaar gemaakt bij de provincie Zuid-Holland tegen het besluit om vooralsnog geen maatregelen te treffen tegen de lozing van PFAS door Chemours. Duinbehoud vraagt de provincie om de lozing per onmiddellijk te verbieden.
Urgent
De motivatie van Stichting Duinbehoud voor dit bezwaarschrift is, dat lozing van PFAS leidt tot schade aan het milieu, de volksgezondheid en de natuur. Dit maakt het van hoogst urgent belang om de lozing van PFAS op het oppervlaktewater (in dit geval via het riool) per direct te stoppen om schade aan milieu, volksgezondheid en natuur te voorkomen. De door Chemours gekozen oplossing om middels een zuivering de lozing (slechts) te verminderen leidt niet tot een oplossing van het PFAS-probleem in het milieu. Om dit probleem werkelijk effectief op te lossen moet elke lozing op het milieu worden stop gezet.
Zeeschuim
Binnen het werkgebied van Stichting Duinbehoud, de Nederlandse kustzone, zijn de
schadelijke effecten van de lozing van PFAS reeds duidelijk merkbaar. Hoge concentraties
PFAS zijn onder andere terug te vinden in het zeeschuim en kunnen daar schadelijk zijn voor
de flora en fauna langs de kust en voor badgasten op het strand. Ook in het duingebied zijn
hoge concentraties PFAS terug te vinden. Deze komen met de saltspray vanuit zee het
duingebied in en zijn daar terug te vinden in de duinbodem direct achter de zeereep. Deze
PFAS in de bodem is schadelijk voor de natuur en vormt ook een toenemend knelpunt bij het
natuurbeheer. Zo kunnen de kosten voor natuurbeheer hoog oplopen bij projecten waarbij
grondverzet noodzakelijk is (zoals het afplaggen van door stikstofdepositie verruigde
duinvalleien en duinvlakten). Het verwerken/afvoeren van vervuilde grond werkt zeer
kostenverhogend.
Tekst en foto: Marc Janssen
