Vandaag in het Duin: op zoek naar winterpostelein

Winterpostelein door Theo Baas
Winterpostelein door Theo Baas

Winterpostelein (Claytonia perfoliata) is een kleine plant met vlezige, schopvormige blaadjes op een lange steel. De blaadjes onder de bloemetjes hebben een karakteristieke schotelvorm.

Winterannuel

Het plantje is eenjarig. Het is een zogenoemde “winterannuel”: in de winter kiemt de plant uit een zaadje, gaat de winter in als een rozet en begint in het vroege voorjaar te bloeien. Na de bloei begint de plant te vergelen en tegen de zomer is de plant verdwenen. Het zaad brengt de zomer in rust door om in het najaar te ontkiemen, waarmee een nieuwe cyclus begint.

De zaadjes bevatten een zogenaamd mierenbroodje. Dat is een aanhangsel waar mieren verzot op zijn. De mieren slepen dit mee naar hun nest en verspreiden zo het zaad.

Naamgeving

De plant behoort feitelijk tot de bronkruidfamilie (Montiaceae), maar was vroeger opgenomen in de posteleinfamilie onder de naam “witte winterpostelein”. Claytonia is genoemd naar John Clayton (1694-1773), die in America veel planten verzamelde. Volgens de nieuwste inzichten is de plant meer verwant aan de bronkruiden, een kleine familie met slechts vier soorten.

Oorsprong

Winterpostelein komt oorspronkelijk uit Noord- Amerika en Groenland. Via Cuba is de plant naar West-Europa gekomen en werd hier als groente geweekt maar is op veel plaatsen verwilderd. In ons land wordt de soort inmiddels als ingeburgerd beschouwt.

Spinazie

De hele plant is eetbaar, zit vol vitamines en mineralen en is bovendien erg lekker. Het kan gebruikt worden als salade of gekookt als spinazie. Het beste is de plant vóór de bloei te oogsten. In Amerika was de plant populair bij de indianen en de goudzoekers in Californië. Voor de laatsten was het een belangrijke groente om in het vroege voorjaar scheurbuik tegen te gaan.

Voorkomen

Winterpostelein kun je in de duinen vinden onder duindoorn– en vlierstruiken achter de zeereep en op licht beschaduwde plekken met een open, droge en voedselrijke bodem. Buiten de duinen kun je de plant zoeken in perken, begraafplaatsen, plantsoenen en tuinen. In reformwinkels is winterpostelein in het voorjaar vaak verkrijgbaar.

In de rubriek ‘Vandaag in het Duin’ hebben we het elke maand over een dier of plant die je op dat moment in de duinen kunt spotten.

Tekst en fotografie: Kees Vertegaal

Gerelateerde berichten

Het gewone sneeuwklokje heeft op drie bloemblaadjes een groen vlekje. Ook “dubbele” bloemen met heel veel bloemblaadjes komen voor. Wetenschappers noemen het sneeuwklokje Galanthus nivalis. Gala-anthusbetekent melk-bloem. Het heeft dus niets met “galant” te maken, hoewel hij heel hoffelijk in menig Haarlems hofje huist. Nivalis betekent sneeuw. Er bestaan tientallen verwante soorten. Behalve het sneeuwklokje heb je ook nog het lente- en het zomerklokje, ook wit met groene vlekken. Tegenwoordig heb je nauwelijks sneeuw. Zou het wat zijn om het sneeuwklokje daarom voortaan winterklokje te noemen, ook naar het seizoen?
Afgelopen zomer nam de demissionaire minister voor Klimaat en Groene Groei Sophie Hermans een belabberd besluit over de aanlanding van energie van boven de Waddeneilanden. Zij koos ondanks verzet uit vele hoeken voor het aanleggen van een kabel onder de oostpunt van Schiermonnikoog en het Wad door.
Op zaterdag 30 november is een groep eigenaren van het Kijkduinpark hard aan het werk geweest om een paddenpoel weer geschikt te maken voor padden, salamanders en andere bewoners van het water. Met financiële steun van “Natuurhuisje” kon een groenbedrijf worden ingehuurd om het zware werk te doen. Dichte struwelen zijn weggezaagd en de oevers zijn gemaaid. Daarna konden de vrijwilligers aan de slag om de takken weg te slepen en te verwerken tot takkenrillen voor de broedvogels.