Het klinkt een beetje saai, de grasmus. En heel mooi is hij eerlijk gezegd ook niet. Maar het is leuk om hem bovenop een duinstruik uitbundig te zien kwetteren. Het is een echte duinvogel die zich graag laat zien, vooral in mei.
Showman
Een grasmus heeft een grijsbruine rug, een grijze kop en een witte keel. Als hij zit te zingen ziet dat er heel enthousiast uit. Met zijn bek wijd open, de witte keelveren opgezet, bovenop een struik, vaak vol in het zicht. De zang is snel en gevarieerd, doorspekt met krasserige geluiden. Hij wordt ook wel gekscherend ‘krasmus’ genoemd, een ezelsbruggetje om zijn zang te herkennen en te onthouden. Je kunt het geluid checken op: vogelbescherming.nl of xeno-canto.org.
Qua uiterlijk lijkt hij veel op de braamsluiper, die ook in duinstruiken leeft. Maar die is veel minder algemeen, laat zich nauwelijks zien en heeft een veel simpeler liedje: een kortdurend monotoon getjilp.
Veel in duinstruweel
Langs de hele Nederlandse kust is de grasmus een van de algemeenste duinbroedvogels. Vooral in stukken duin met veel dichte, halfhoge struiken, afgewisseld met open duin, broeden er veel. In de rest van Nederland zijn ze schaarser. Alleen in het rivierengebied en in Drenthe is de dichtheid vergelijkbaar met de duinen.
Meivogel
Grasmussen zijn typische zomervogels. Ze arriveren in april en zijn in september weer vertrokken. De meeste zangactiviteit, en dus de grootste kans om er een te zien, is in mei. Ook in april en juni kun je ze horen (en zien) zingen maar dat is het wel zo’n beetje. Net als veel andere zangvogels zingen ze vooral in de vroege ochtend maar bij mooi rustig weer kun je ze ook midden op de dag treffen.
Tekst: Kees Vertegaal; Fotografie: René van Rossum
In de rubriek ‘Vandaag in het Duin’ hebben we het elke maand over een dier of plant die je op dat moment in de duinen kunt spotten.
